Op 6 juni liep HRR’er Bauke Rietveld op het EK trailrunning in Slovenië de trail race 52 km. Bauke deelt zelf zijn ervaringen in dit leuke verslag.
Van WK-livestream tot EK-startlijn
Dit avontuur begon ongeveer een jaar geleden, toen ik achter mijn laptop zat te kijken naar de livestream van het WK trailrunning. Oranje shirtjes flitsten voorbij en ik dacht: wie zijn dat, en hoe komen ze daar? Ik ging zoeken, vond Running Team NL, en las dat er in 2026 een EK zou zijn, wie weet kan ik daaraan meedoen? Dat was het moment dat ik het doel voor mezelf formuleerde om een wedstrijd in oranje te kunnen starten. Toen de selectiecriteria in december bekend werden gemaakt koos ik een selectiewedstrijd uit en reisde ik begin maart voor die wedstrijd af naar de Vogezen. Die trail liep lekker, ik was tweede geworden. Een paar weken later het verlossende bericht: ik mocht mee naar het EK in Slovenië!
De European Off-Road Running Championships zouden plaatsvinden in het Sloveense dorpje Kamnik, met wedstrijden in de disciplines voor Up, Up-Down, Trail en Junioren. Nederland stuurde 16 senioren en 1 junior om het land te vertegenwoordigen. Ik werd geselecteerd voor de Trail van 52km met 2600 hoogtemeters.
Het toernooi
Een week voor het toernooi reisde ik met een deel van de ploeg al af om het parcours te verkennen. Wat een route: 6 km vlak langs de rivier, daarna een steile klim van 1400 hoogtemeters, gevolgd door een glooiend stuk van15 km over het plateau en een lange afdaling naar de finish. Pittig, afwisselend, en in een prachtige omgeving. Ik keek een beetje op tegen de lange klim aan het begin, maar wist nu wel dat de tweede helft van het parcours veel makkelijker zou zijn. Dat was een fijn vooruitzicht!
Op woensdag kwam de rest van het team en begeleiding aan in Kamnik en verhuisden we naar een van de atleten hotels. Met honderden lopers en begeleiding uit heel Europa, oranje teamkleding, massages van de fysio’s, voelde ik me zowaar een prof! De openingsceremonie met vlaggenparade maakte het helemaal compleet en was geweldig om mee te maken.
Mijn wedstrijd
Na het aanmoedigen van de Up-lopers op vrijdag (niet te lang, ik moest mijn energie nog sparen!) was het zaterdagochtend eindelijk mijn beurt. Met het trail-team van acht lopers en twee begeleiders gingen we naar de start; eerst nog materiaalcontrole, warmlopen, en dan … het startschot!
Het vlakke openingsstuk liep ik gecontroleerd, wetende dat de klim nog zou komen. En die klim? Die ging verrassend goed! Tot halverwege liep ik samen op met een Zweedse dame die uiteindelijk als tiende zou finishen. Ik liep op een gegeven moment en hoek om, en daar kwam ik ineens 10 teamgenoten tegen die keihard aan het aanmoedigen waren. Ik kreeg er kippenvel van en het gaf me een extra boost aan energie! Het draaide echt lekker.
Maar toen kwam de afdaling. Die makkelijke tweede helft waar ik zo naar had uitgekeken, viel in de praktijk flink tegen. Vroeg in de afdaling gleed ik uit en viel, en dat brak iets in mijn ritme. Ik liep vervolgens gespannen en voorzichtig in plaats van soepel en snel, en dat op het stuk waar ik normaal het sterkst ben. Het was een zware afdaling. Met nog zo’n 7 km te gaan werd ik ingehaald door een Duitse dame die ik ken van andere wedstrijden. Een paar woorden, een grap, en dat was precies de motivatie die ik nodig had om de knop om te zetten en nog goed te kunnen finishen.
Volledig gesloopt over de finish, maar met een enorm voldaan gevoel en een mooi resultaat van 5 uur en 6 minuten als 75e man. Bij de finish stonden mijn vriendin en moeder als grootste supporters en een aantal teamleden. Exact wat je na 52km nodig hebt om even alles los te laten. De winnaar liep ongeveer 70min(!) sneller. Echt een ander niveau deze internationale top, maar zo indrukwekkend wat die top lopers allemaal kunnen. Met deze tijd had ik net buiten de top 20 van de dames geëindigd!
De rest van de middag bestond uit het binnen juichen van de andere NL-atleten en ’s avonds nog napraten met de groep. Hoe we dit met z’n allen hebben meegemaakt, maakte deze ervaring extra bijzonder.
Genieten als supporter
De volgende ochtend kwam ik vermoeid en stijf uit bed, maar er hoefde vandaag geen energie meer gespaard te worden! Met de hele ploeg gingen we naar de Up-Down om aan te moedigen, liepen van plek naar plek op het parcours en juichten iedereen toe. De toppers vlogen voorbij in een tempo dat je bijna niet kunt geloven. Het toernooi werd afgesloten met een pasta party en een optreden van een lokaal bandje. Met de spanning van de wedstrijden eraf was het heerlijk om zo te ontspannen met het hele team.
Onvergetelijk, en nu?
Het was echt een onvergetelijke week, van verkenning tot slotetentje. Mijn doel is behaald: gestart in een oranje shirt, en er een hele groep nieuwe trailvrienden bij! Nu nog herstellende denk ik alweer aan het volgende… Volgend jaar is er een WK trailrunning in Zuid-Afrika. Na deze ervaring ga ik zeker mijn best doen om er ook bij te zijn!
Bauke Rietveld